Anders dan anders

Wanneer ik wakker word van mijn wekker denk ik een paar seconden dat ik op moet staan om naar mijn werk te gaan. Naar dat ene kindje op school die ik iedere week begeleid. Maar al snel besef ik me dat dit helemaal niet is wat ik vandaag ga doen. Alles is namelijk anders. Anders dan anders.

Wat ik wél ga doen vandaag: kinderen en ouders bellen. Kinderen en ouders die ik normaal gesproken op de groep, op scholen of bij de mensen thuis zie. Kinderen en ouders voor wie ook alles ineens anders dan anders is. Door middel van videobellen houden we contact. Dit is eerst best een beetje gek. Daar zit je dan, thuis in je woonkamer te bellen met de kinderen van de groep. Sommige kinderen vinden het maar gek en zijn eerst nog wat verlegen, anderen zijn super enthousiast om me te vertellen wat ze allemaal doen thuis. Na een tijdje komen de vragen: “Waarom kan ik niet gewoon naar school?” “Maar mag ik dan niet gewoon de hele dag naar De Buitenwereld?” “Wanneer mag ik dan wel weer naar de Buitenwereld?” Zo goed mogelijk probeer ik uit te leggen wat hun ouders ook al de hele week proberen uit te leggen. Eigenlijk weten we het allemaal niet precies. Als ik doorvraag of kinderen weten waarom ze thuis zijn en of ze weten wat het is, dat gekke coronavirus, krijg ik verschillende antwoorden. “Oh dat hoef je mij niet te vertellen hoor juf, dat weet ik allang!”, maar ook: “Ik vind het best eng, kan ik dan ook doodgaan? Of mama? Of oma?” Welke vragen of antwoorden ik ook kreeg, ik kan merken dat het de kinderen goed doet, dat contact. Ook de ouders die ik spreek hebben veel vragen. Gezinnen zijn zoekende naar hoe ze de dagen het beste invullen, hoe ze het beste kunnen reageren op alle vragen die de kinderen stellen, hoe ze zo goed mogelijk ouder, leerkracht en speelkameraadje tegelijk kunnen zijn. Hoe houden we het gezellig in huis nu iedereen zo op elkaar lip zit? Alles is anders dan anders.

Natuurlijk gaat het niet overal altijd de hele week goed. Zijn er ruzies, discussies, en ongezellige momenten. Er zijn zorgen en allerlei verschillende gevoelens. Maar ik hoor ook over de positieve momenten. Kinderen die creatieve dingen doen, broertjes en zusjes die ineens wel weer samen spelen, de rust die dit ‘langzame’ leven oplevert, elkaar weer beter en anders leren kennen. Samen spelen, samen koken. Een ander helpen. Er is meer tijd, tijd voor elkaar. Makkelijk is het zeker niet altijd. Maar samen met de gezinnen proberen we de positieve dingen die deze tijd met zich meebrengt te zoeken en te benadrukken. Zodat als we straks terugdenken aan deze tijd, we ons zoveel mogelijk positieve dingen herinneren. Deze tijd, die zo anders is dan anders.

handtekening Manon

—————————————————————————————————————————————–
Ken jij ons supertoffe blogteam al?
Laura is senior trainer.
Manon is senior trainer.
Marloes is gezinspedagoog en hulpverlener.
Priscilla is gedragswetenschapper.
Sophie is senior trainer.

Terug naar nieuws Terug naar blog