Buitenspelen, niet altijd kinderspel

Buitenspelen is een normale bezigheid voor kinderen, zo dacht ik. Zelf deed ik niets anders. Uit school naar huis, snel wat drinken en hup naar buiten.
Sinds ik bij De Buitenwereld werk, zie ik pas hoeveel vaardigheden je nodig hebt om lekker buiten te kunnen spelen. En ik zie in dat niet ieder kind (al) over deze vaardigheden beschikt.

Interesses ontdekken

Ik ben blij dat kinderen bij De Buitenwereld deze vaardigheden kunnen trainen. Wij helpen hen met het ontdekken van hun interesses. Welk spel vind jij leuk? Als de interesses ontdekt zijn, wordt het tijd om ze te delen. Niets is immers leuker dan samen met anderen te genieten van elkaars interesse. Daarom begeleiden wij kinderen met het uitnodigen van groepsgenoten. Hoe doe je dat, een groepsgenoot uitnodigen? Het kan best spannend zijn om op iemand af te stappen en te vragen of hij/zij mee wil spelen.

Jorick

Een voorbeeld van een kind dat bij de Buitenwereld leert buitenspelen is Jorick. Jorick speelt thuis voornamelijk binnen, omdat het buiten vaak mis gaat. Zijn moeder wordt dan binnen enkele minuten al gehaald door buurtgenoten, omdat Jorick niet speelt zoals zijn leeftijdsgenoten. Jorick heeft moeite met het onthouden van de regels, wil het spel naar zijn hand zetten en lijkt zich te bemoeien met zaken die niet voor hem gelden.

Verstoppertje

Van de week was Jorick het PAD-kind en mocht bepalen welk groepsspel we tijdens het buitenspelen gingen doen. Een uur voor het buitenspelen vertelde ik Jorick dat hij vandaag het spel mocht verzinnen. Ondanks dat hij hiervan leek te schrikken, dacht Jorick goed na. Na enkele minuten kwam hij met een idee: verstoppertje. Door de complimenten die Jorick kreeg van mijn collega en mij, liep hij even later vastberaden naar buiten.

Uitnodigen

Eenmaal buiten, zag ik Jorick veranderen. Hij maakte zichzelf klein, keek naar de grond en hij maakte geen aanstalten om anderen uit te nodigen. Ik moedigde Jorick aan om groepsgenoot Fiona uit te nodigen, een springerig meisje dat altijd in is voor een spelletje. Samen liepen we naar Fiona toe. Jorick vroeg al hakkelend, zonder haar aan te kijken, of ze mee wilde doen. Fiona wilde wel! Jorick leek opgelucht, hij durfde wat omhoog te kijken en we liepen door naar de volgende groepsgenoot. Toen ook hij mee wilde doen zag ik opnieuw Jorick’s houding veranderen. Per kind dat hij uitnodigde werd zijn stem harder en zijn houding krachtiger. Na alle groepsgenoten uitgenodigd te hebben, herhaalde Jorick met een rechte rug en een harde stem de afspraken van het spel. Het spel begon.

Positieve ervaringen

Terwijl de kinderen verstoppertje speelden, keek ik trots toe. Hoe fijn is het dat ik samen met mijn collega’s er voor kan zorgen dat kinderen positieve ervaringen op doen? Zoiets kleins kan al zo veel betekenen!

 

 

—————————————————————————————————————————————–
Ken jij ons supertoffe blogteam al?
Laura is locatiemanager.
Manon is senior trainer.
Marloes is gezinspedagoog en hulpverlener.
Priscilla is gedragswetenschapper.
Sophia is junior trainer.

Terug naar blog