“De Buitenwereld hielp mij om minder verlegen te worden.”

Rohan, 16 jaar, doet zijn verhaal.

De Buitenwereld heeft één doel. Een kind laten opgroeien in zijn eigen omgeving. Binnen het gezin, op een gewone school, op de reguliere opvang. Of dat lukt? We vragen het Rohan. Rohan zit inmiddels op het voortgezet speciaal onderwijs en loopt stage, maar maakt graag een uurtje vrij om over zijn ervaring met De Buitenwereld te vertellen.

“Ik mis mijn juf”
Met een brede glimlach op zijn gezicht komt hij binnen. Hij heeft er zin in. Dat is duidelijk. Hij begint direct te vertellen over zijn familie, zijn school en zijn nieuwe stage. Vandaag was zijn eerste dag in een verzorgingshuis. En het ging goed, vertelt hij trots. Als ik zo met hem praat, kan ik me bijna niet voorstellen dat Rohan ooit zo verlegen is geweest en moeilijk contact kon maken met anderen. Want dat was zijn grootste probleem, geeft hij aan. “Ik was heel verlegen, kon moeilijk vrienden maken en durfde niet met andere kinderen te spelen.” Hij kwam twee keer per week na schooltijd naar locatie Buitenzoet van De Buitenwereld. Eerst met tegenzin, want hij maakte zich druk. “Welke juffen zijn er? Welke kinderen zijn er?” Daarna met steeds meer plezier. En nu? “Nu ik niet meer kom, mis ik mijn juf. Ik mis het praten met haar en de gezelligheid.”

Hard werken aan de gestelde doelen
Hij kwam niet alleen maar voor de gezelligheid, de spelletjes en het knutselen. “Ik moest werken met een doel. Ik moest bijvoorbeeld tien minuten met een ander kind spelen. Als dat lukte, kreeg ik een sticker. Bij vijf stickers kreeg ik een beloning.“ Werkt dat? “Ja” geeft Rohan aan. Hij was daardoor verplicht om contact te maken met anderen. Zijn grootste struikelblok wordt langzaam maar zeker zijn kracht. Hij wil nu graag zelfs stage lopen bij Buitenzoet. “Ik vind het leuk om de jongere kinderen te helpen. Ik kan spellen met ze doen. Alles klaarzetten en hen helpen als het moeilijk wordt.”

Toekomstplannen
Rohan loopt op dit moment een dag per week stage in een verzorgingshuis. In het weekend verricht hij vrijwilligerswerk bij Het Nationaal Videomuseum in Zoetermeer. Een druk baasje dus. Toch heeft hij ook nog tijd voor zijn vriendin Celine, zijn poes Zoë en zijn familie. “Ik kook graag thuis. Pizza is mijn favoriet.” Op de vraag wat hij later wil worden, moet hij het antwoord schuldig blijven. “Ik vind veel dingen leuk. Koken, reizen, gamen, scouting en curlen.” Ook op school gaat het goed met Rohan. Contact maken met klasgenoten gaat goed. Hij heeft vrienden. “Eigenlijk heb ik De Buitenwereld niet meer nodig. Maar ik mis het zo. Daarom zou ik er graag stage willen lopen.” Wat zou je dan anders doen als je hier kan werken? “Niks” zegt hij lachend. Na doorvragen geeft hij aan dat er in de eerste tijd wel wat wisseling van begeleiders was. “Dat vond ik niet prettig. Want ik wilde niet elke keer mijn verhaal vertellen. Later kreeg ik een vaste begeleider. Dat vond ik heel fijn. Ik kom nog steeds graag langs. Even een praatje maken.” Dat was ook voor Rohan de reden om aan het interview mee te werken. Hij vindt het leuk om erover te vertellen.

Rohan heeft zijn doel bereikt. Dat is duidelijk. Hij is veel minder verlegen, kan met andere kinderen omgaan en heeft nu vrienden. “Ik ben nog wel lomp hoor” roept hij lachend. Maar dat geeft niks. Het is vooral belangrijk dat je dicht bij jezelf blijft. En dat blijft Rohan. Een gezellige jongen die makkelijk praat. Wat een verschil met jaren geleden. Jij komt er wel!

Terug naar nieuws Terug naar blog