Ik wil het zelf doen!

Al van jongs af aan is het me meegegeven; dingen eerst zelf proberen. Zelf mijn broodje smeren toen ik klein was. Zelf door de supermarkt lopen. Ook al duurde het dan tien keer langer, vaak had mijn moeder hier het geduld wel voor. Dat mijn ouders het belangrijk vonden om mijn broertje, zusje en mij een stukje zelfstandigheid te leren, bleek ook uit de keuze voor een basisschool. Op deze school, met het motto ‘leer het mij zelf te doen’, leerde ik nog beter hoe belangrijk én leuk het is om dingen zelf te mogen ontdekken.

Fouten maken mag

Kinderen leren door de wereld om zich heen op hun eigen tempo te ontdekken. Door dingen uit te proberen en alles goed in zich op te nemen. Maar bovenal leren kinderen ook door het vertrouwen te krijgen om dingen zelf te ontdekken en vooral ook fouten te mogen maken. Het is niet erg als iets de eerste keer niet lukt. Dat hoort erbij. Het daarna zelf opnieuw proberen, hoort er als het aan mij ligt ook bij. Lukt het je echt niet? Dan kun je altijd om hulp vragen. Op mijn basisschool was de ‘regel’ dat je eerst hulp vroeg aan een klasgenootje, zodat hij of zij daar ook weer van kon leren.
Tijdens mijn werk als trainer op de groep probeer ik de kinderen zoveel mogelijk vertrouwen te geven om dingen zelf uit te proberen. Wanneer een kind mij vraagt of ik zijn of haar limonade in wil schenken, is mijn standaard antwoord: “Probeer het zelf eerst maar. Volgens mij kun jij dat hartstikke goed.” Ook wanneer alle limonade vervolgens naast de beker ligt, in plaats van erin, probeer ik bemoedigend te blijven. “Helemaal niet erg. Dat kan gebeuren. Probeer het maar opnieuw.” Met deze ‘kleine’ dingen merk ik dat het nog steeds in mij zit en ik het ook probeer over te brengen op de kinderen in de groep.

Macht der gewoonte

Toch merk ik af en toe ook dat de kinderen in bepaalde dingen best afhankelijk van ons zijn. En dat die zelfstandigheid erg ver te zoeken is. Zo hebben we een vast dagprogramma die met picto’s op het bord inzichtelijk is voor alle kinderen. De kinderen weten heel goed dat we bijvoorbeeld na het fruiteten naar buiten gaan. Maar wanneer het fruitmoment voorbij is, wachten ze altijd tot één van de trainers het teken geeft dat we naar buiten gaan. Toen mijn collega en ik een keer afspraken om na het fruit eten niets te zeggen en gewoon te blijven zitten om te kijken wat er zou gebeuren, gebeurde er 15 minuten niets. De kinderen bleven gezellig aan tafel kletsen. Maar bleven wachten tot wij zouden zeggen wat we gingen doen. Het leek niet in ze op te komen om ons te vragen waarom we niet verder gingen. Dit zorgde ervoor dat ik me weer even goed bewust werd van het feit dat zelfstandigheid in heel veel dingen terugkomt en ik er als trainer nog veel meer uit kan halen.

Het komt wel goed

Dus ja, soms loopt het bij mij op de groep niet altijd even soepel, is het soms chaotisch, duren activiteiten soms te lang en moet ik af en toe mijn eigen geduld even op de proef stellen. De trotse blik van een kind waarbij voor het eerst iets zélf gelukt is, kan daar wel tegenop!

handtekening Manon

—————————————————————————————————————————————–
Ken jij ons supertoffe blogteam al?
Laura is locatiemanager.
Manon is senior trainer.
Marloes is gezinspedagoog en hulpverlener.
Manon is secretaresse.
Melissa is hulpverlener.

Terug naar blog