Prikkels, prikkels en nog eens prikkels

“Hoe was je dag?” vraagt mijn vriend wanneer ik thuiskom van werk. ‘’Chaotisch, ik ben geloof ik overprikkeld’’, zeg ik. Ik zeg het met een lach. Het klinkt namelijk een beetje gek wanneer je werkt met kinderen die enorm prikkelgevoelig zijn, bijvoorbeeld door autisme of hun verleden. Kinderen die écht snel overprikkeld zijn, doordat ze geen goed werkend filter hebben die ervoor zorgt dat alleen de nuttige prikkels binnenkomen. Bij mij zit mijn hoofd gewoon even te vol. En ik zoek een manier om mijn gedachten even tot rust te laten komen.

Overprikkeld

Toch was mijn uitspraak misschien niet zo gek. Overprikkeld zijn we allemaal wel eens. De enorme stroom aan informatie die iedere dag op ons afkomt is niet niks. We worden continue blootgesteld aan geluid, beeld, andere mensen om je heen en ga zo maar door. Er komt steeds nieuwe informatie binnen. Met het ene stukje informatie moet je direct iets, denk aan een telefoon die af gaat of een stoplicht dat op rood springt. Het ander kan even wachten, zoals een appje of de wasmachine die piept. Maar met het grootste deel van de prikkels die binnenkomen hoef je helemaal niets. Denk maar aan het vliegtuig dat overvliegt, de radio die aanstaat, mensen op straat die je op de achtergrond hoort praten of het geluid van een draaiende motor. Veel kinderen die op de trainingsgroepen van De Buitenwereld komen hebben veel last van al die prikkels die continue op ze af komen. Sommige kinderen kunnen de prikkels moeilijk filteren, waardoor het geluid van de draaiende motor buiten net zoveel aandacht opeist, als de vraag die ik het kind net gesteld heb. Wanneer er dan ook nog een ander kind boos begint te gillen, is het soms even teveel.

Ontspanning

Tijdens mijn werk probeer ik kinderen zo goed mogelijk te ondersteunen wanneer al die prikkels even teveel worden. Zo stimuleren we de kinderen bijvoorbeeld om even een rustmomentje te nemen, even een koptelefoon op te zetten of om even een rustig plekje te zoeken om te gaan spelen. Vaak lijkt dit te helpen en leren kinderen het zelf steeds beter aanvoelen. Wanneer ik naar mezelf kijk kan ik hier nog wat van leren, want hoeveel tips ik de kinderen soms ook geef, zelf lukt het nog niet altijd. Wanneer mijn hoofd te vol zit vind ik het maar lastig om even een rustig plekje te zoeken, of even echt proberen te ontspannen. Ik merk dat ik al snel mijn telefoon weer in mijn hand heb, of toch opsta omdat de wasmachine piept. Leren om echt even te ontspannen is zo makkelijk nog niet. Misschien hebben de kinderen nog wel wat tips voor mij!

 

handtekening Manon

—————————————————————————————————————————————–
Ken jij ons supertoffe blogteam al?
Laura is senior trainer.
Manon is senior trainer.
Marloes is gezinspedagoog en hulpverlener.
Priscilla is gedragswetenschapper.
Sophie is senior trainer.

Terug naar blog