Raphael: het mooiste aan schoolbegeleiding

Als schoolbegeleider kom je op veel verschillende soorten scholen: basisonderwijs, speciaal onderwijs en soms zelfs op middelbare scholen. Graag wil ik met jullie een van mijn eerste ervaringen delen als schoolbegeleider.

Een verlegen jongen van bijna zeven jaar staat achter zijn moeder. Hij heeft lange bruine lokken en grote donkere ogen. Ik stel mij aan hem voor en voorzichtig komt er achter moeders been een hand tevoorschijn. Zachtjes zegt de jongen zijn naam: “Ik ben Raphael.”

Op de eerste schooldag zegt hij geen woord en oogcontact durft hij ook niet te maken. Als de juf, of ikzelf, iets aan hem vraagt knikt hij of haalt hij zijn schouders op. Zijn moeder had mij eerder verteld dat Raphael op zijn vorige school vastliep, geen vriendjes had en veel werd gepest. Moeder was radeloos en koos voor een nieuwe school. De eerste schoolweken zegt Raphael bijna niets en als andere kinderen hem uitnodigen om samen te spelen wijst hij dit af.

15 minuten

Ik maak mij zorgen dat het nog niet is gelukt om contact te leggen. Samen met de juf bedenken wij een plan. Iedere dag dat ik naar school kom, mag ik Raphael 15 minuten uit de les halen. Samen spelen we dan spelletjes. Je kunt namelijk ook contact leggen zonder woorden te gebruiken. Als je een spelletje speelt is er ook interactie. De eerste dag neem ik een grappig spel mee. Ik hoop dat hij hierdoor gemotiveerd is om iets te zeggen. De eerste 14 minuten gebeurt er niets. In de laatste minuut verlies ik het spelletje en heeft Raphael een grote glimlach op zijn gezicht. Die middag rijd ik tevreden naar huis: het ijs is gebroken. De rest van de week spelen wij iedere dag een spelletje, op vrijdag vraagt Raphael: “Kun jij maandag weer spelletjes meenemen?”

Inmiddels zijn wij 9 maanden verder en Raphael heeft vriendjes in zijn klas gemaakt. Het gaat zo goed dat dat de schoolbegeleiding niet meer nodig is en wanneer ik Raphael tegenkom, zegt hij altijd even gedag.

Ieder kind is uniek

Trots kijk ik terug op de groei die Raphael heeft doorgemaakt. Wie had kunnen geloven dat het ooit zo verlegen jongentje zou ontpoppen tot een kletskous? 15 minuten spelletjes spelen per dag lijkt niet veel, maar voor kinderen kan dit een wereld van verschil maken. Het mooiste aan schoolbegeleiding vind ik, dat ik kinderen kan ondersteunen die moeite hebben met het sociale-emotionele aspect van school. Ik probeer deze kinderen extra vaardigheden aan te leren zodat zij het uiteindelijk zonder mij kunnen. Wat is het mooi als dat lukt! Ieder kind is uniek en verdient een eigen aanpak. Bij schoolbegeleiding is hier gelukkig voldoende ruimte voor.

Terug naar nieuws Terug naar blog