Zo normaal mogelijk opgroeien, maar er gebeurt zoveel

Geluiden van werklui, de bladeren van de bomen, dieren, mensen die vragen stellen. Veel te veel indrukken en geluiden komen steeds harder bij mij binnen. Ik merk soms de onrust als ik op straat loop.
Ik kan me voorstellen hoe heftig dit is voor kinderen die moeite hebben met prikkelverwerking. Dit is een herkenbaar en veel voorkomend moment van een kind met autisme. Zij doen hun handen over de oren om de geluiden te dempen.

Omgaan met emoties. Het blijft een worsteling

Een kind die geen aansluiting vindt bij andere kinderen of niet deel kan nemen aan activiteiten.
Elk kind heeft een eigen wil, maar moet hier soms in begrenst worden. Omdat het niet weet hoe het zijn emoties moet reguleren. Sommige kinderen slaan zichzelf of zeggen onaardige dingen tegen andere kinderen. Zelf vind ik het lastig om te zien hoe kinderen hiermee worstelen. Het geeft mij voldoening wanneer ik merk dat ik de kinderen bereik en het gedrag kan ombuigen of afleiden. Het kind kan soms weer meedoen, maar deze worsteling blijft moeilijk voor het kind.

Is een robot de oplossing?

Motivatie bij kinderen ontstaat tegenwoordig steeds vaker door technologie. Na de documentaire op 4 april op NPO 2, ‘Scenario’s van zo normaal mogelijk leven’ werd mijn nieuwsgierigheid geprikkeld. Gelijk had ik de gedachte: “Dit had ik vroeger niet. Het spelletje snake was het enige dat ik kon doen op een computer en een Nokia 3310.” Direct kwam bij mijn de vraag: “Op welke manier kunnen wij deze vorm van technologie inzetten om de zorg voor onze kinderen te optimaliseren?”
De Buitenwereld wil kinderen zo normaal mogelijk laten opgroeien. Waarbij zij zich het beste kunnen ontwikkelen in een zo normaal mogelijke situatie en omgeving. Ook kinderen met autisme, ADHD, een angststoornis of andere psychiatrische problematiek. Maar is het haalbaar om een robot deel te laten nemen aan een gezin? Waar het om gaat is dat een robot zonder gezichtsuitdrukking of toonintonatie minder intimiderend overkomt. Het geeft geen boodschap achter de boodschap. Mensen stralen dat onbewust vaak wel uit. Kan een robot voor sommige kinderen echt een uitkomst bieden? In de documentaire is te zien dat de robot wordt geprogrammeerd op het niveau van één kind. De robot zegt alles op dezelfde manier op het moment dat het kind er klaar voor is. Wel gestuurd door een volwassene. De stem van de robot bekrachtigt op een positieve manier de snelheid van het kind. Deze neutrale en eenvoudige houding geeft handvatten om, door enige herhaling, een opdracht uit te laten voeren waar het kind moeite mee heeft. Nieuwe dingen zijn natuurlijk altijd spannend en wennen, maar de robot kan voorspelbaarheid creëren door woorden te geven aan de omgeving. Sociaal-emotionele groei kan op deze manier stapsgewijs steeds beter van de grond komen. Alle omgevingsgeluiden, zoals werklui, bladeren van de bomen, dieren en mensen die vragen stellen, geven hierdoor minder indrukken en worden minder spannend.

Nieuwsgierig geworden? Bekijk de documentaire!

—————————————————————————————————————————————–
Ken jij ons supertoffe blogteam al?
Laura is senior trainer.
Manon is senior trainer.
Marloes is gezinspedagoog, gedragswetenschapper, MsC (Master of Science) en hulpverlener.
Manon is secretaresse.
Melissa is hulpverlener.

Terug naar blog